created 28-08-2008
laatst bijgewerkt: 24-06-2011
Gemeentewapen
Tienhoven (Z.H.)
klik op de foto om de fotografie pagina's te openen
Vakantie 2010
TIENHOVEN MENU
Niet onderstreepte items zijn nog in voorbereiding.
ARTIKELEN OVER TIENHOVEN
Middeleeuwse wandschildering
ARTIKELEN OVER AMEIDE
Fotoalbum Ameide
Orgels in Ameide
Hervormde Kerk
- Bätz-Witte
- Verschueren
- Verschueren-Slooff
Gereformeerde Kerk
- Harmonium
- Fonteijn & Gaal (1956)
- Philicorda
- Heyligers
Christelijk Gereformeerde Kerk
- Harmonium (?)
- Jaap van der Zwan (1964)
- Monarke
Family/Familie
Personal
Tienhoven, mijn geboortedorp
Wie geboren is, opgegroeid en geworteld in een kleine gemeenschap als Tienhoven (en Ameide), kan verhuizen zo vaak hij of zij wil, bij élke terugkeer op de geboortegrond is er het "oud vertrouwen" en je schurkt je met veel genoegen in het warme, oude en vertrouwde nest. Kortom, zodra je het dorp binnenkomt, ben je weer "thuis".
Dit gevoel, wat mij telkens weer raakt als ik in Tienhoven en/of Ameide ben, overvleugelt het (soms onbehaaglijk) anonieme leven in de grote stad. De gang van het leven dicteert waar je leeft, woont en werkt. En afgezet tegen het levensritme in de grote stad, schenkt Tienhoven - ook in de 21e eeuw - het gevoel van rust, ruimte, lucht, veiligheid en vertrouwen.
In mijn jeugd meende ik nog wel dat wonen in Tienhoven toch wel het ultieme "gehucht" gevoel gaf. Vér buiten de échte, bewoonde wereld. In de avonduren opgesloten, immers openbaar vervoer was er in de donkere avond niet meer.
Nu, jaren later, ouder geworden, misschien zelfs wat melancholiek. Inmiddels al jaren vervuld met een passie voor een oud muziekinstrument. Deze passie is de motivatie voor deze website. Door deze hobby leef ik vele uren per week "in het verleden" omdat deze passie mij dwingt tot historisch onderzoek. Dit veelvuldig grasduinen in de historie, wijzigt ook mijn blik op mijn eigen herkomst, geworteld in/op een zandbank langs de rivier de Lek.
| Een klein plekje op deze aarde. Door natuurlijke processen licht verheven boven het maaiveld van het omringende polderlandschap. Een verhevenheid die voor de oerbewoners geen denkwijze was, maar heel nuchter en puur praktisch betekende: droge voeten houden. En op het hoogste punt van deze verhevenheid woonde en woont God als Toeverlaat, zonder woorden gesymboliseerd door het bijzondere, eeuwenoude kerkgebouw. |
Geert Mak schreef in zijn boek "Hoe God verdween uit Jorwerd" mooie woorden. Op zijn website las ik:
"Dorpen als Jorwerd vormden eeuwenlang een klein universum. Zo ergens rond het ‘voorwereldlijke jaar 1858’ moet Jorwerd volgens Mak zijn hoogtepunt als ‘klassieke dorpsgemeenschap’ hebben beleefd: ‘Het had in die tijd ruim zeshonderd inwoners, er waren winkels, bakkers en cafés en voor iedereen die op minder dan een halfuur gaans van het dorp woonde fungeerde het als een soort minicentrum.’ Ruim honderd jaar later zou alles totaal anders zijn." [ bron ]
In deze beschrijving herken ik ook het voortkabbelende leven in het half zo kleine Tienhoven. Samen met de tweeling-wederhelft Ameide, dus onafscheidelijk aan elkaar verbonden, een kleine gemeenschap van vrijwel alle gemakken voorzien. In mijn jeugd een nog een klassiek midden-20e eeuws 'verzuilde' gemeenschap, en tegelijk - in mijn beleving - een samenhangend geheel. De scherpe kantjes van de verzuiling kwamen slechts enkele uren per week helder over het voetlicht. Natuurlijk, naast de spreekwoordelijke zondagsheiliging waren er ook op de weekdagen de gebeurtenissen in de agenda die stoelden op verzuiling.
Kerkelijke verenigingen, christelijke koren en muziekkorps, een dorpshuis voor iedereen en tegelijk een "Verenigingsgebouw" voor de leden van de "zuil". Maar om nu te zeggen dat er sprake was van scherp afgebakende tegenstellingen? Ach jawel, in de politieke sferen. De socialisten werden nog helder van een etiketje voorzien: "de rooien". Maar grenzen werden overgestoken, de goedmoedige bijnaam voor de plaatselijke predikant "het vliegend evangelie" (merk, type en kleur van de auto waar deze bijnaam op stoelt vindt u op een andere pagina in de vorm van een foto) werd óók op het kerkelijke erf zonder problemen geannexeerd als een 'koosnaam' voor die predikant. Kortom, een zekere nuchterheid die laat zien hoe de volksaard in de Alblasserwaard - toch een soort van eiland - in elkaar steekt. Nuchter.
Het ligt in mijn bedoeling wat historisch fotomateriaal en historische gegevens te plaatsen. Momenteel wordt gewerkt aan het digitaliseren van oude negatieven van door mij zelf gemaakte foto's. Foto's uit de periode van mijn leven dat ik heel stoer - jeugdigheid heeft soms een rare invloed - met twee Minolta-camera's en een tas met 6 loodzware lenzen rond liep te stappen. U bent dus gewaarschuwd, er komt nog meer.
 |
||
Tienhoven, 1902 Bron: "Verkenningen vanuit Schoonhoven in het begin van onze eeuw" door H.A. Voet 1979 |
 |
||
| Een foto van een fotograaf uit Peursum ( Foto Kroon ?) |